Ooit van psychosociale arbeidsbelasting gehoord, Primark?

primark

Ooit van psychosociale arbeidsbelasting gehoord, Primark?

Iedereen heeft inmiddels wel gehoord of gelezen over de manier waarop Primark kennelijk met haar personeel om gaat. In een anonieme enquête van het FNV heeft het personeel gedurfd verhaal te doen van o.a. intimidatie en een te hoge werkdruk.

Dit kan toch voor niemand nog als een verrassing komen? Lagere prijzen gaan per definitie ten koste van de lonen en zekerheden van het personeel. Het schuim van de handel is in prijsvechtersland nog altijd beter dan het goud van de arbeid.

Primark lijkt zich alleen van geen kwaad bewust. In een reactie (1) heeft zij laten weten dat zij geen regels overtreedt. Als jurist krijg ik van die stelligheid altijd een beetje de kramp. Ons land is namelijk dichtgetimmerd met Arbowetgeving over de meest exotische onderwerpen, zoals gladde werkvloeren en gebrekkige ventilatie. Ik herinner mij een rechtszaak over een supermarktcaissière die op de tocht zat. Dat mag natuurlijk niet. Een werkgever riskeert serieuze boetes tot wel € 135.000 per overtreding. Dat zijn pas dure caissières.

‘De consument betaalt liever mee aan betere arbeidsvoorwaarden, dan aan boetes’

Als ik werknemer was en werkstress had, ontstaan door bijvoorbeeld een te hoge werkdruk of intimidatie, dan zou ik de Arbeidsinspectie op mijn werkgever af kunnen sturen. De Arbeidsinspectie controleert of de werkgever genoeg doet tegen werkstress. Werkstress noemen wij overigens juridisch “psychosociale arbeidsbelasting.” Volgens de Arbowet zijn alle werkgevers altijd verplicht om werkstress aan te pakken. Daar is geen ontkomen aan. Ik geloof dat de PvdA ook wil dat de arbeidsinspectie controles gaat uitvoeren bij Primark (2). Als ik advocaat van Primark was, dan zou ik als een haas de klachten inventariseren en actiepunten formuleren. Betere arbeidsvoorwaarden hebben nu eenmaal een prijs. De consument betaalt ook, neem ik aan, liever mee aan betere arbeidsvoorwaarden, dan aan hogere boetes. Er is een grens aan wat de consument nog accepteert van een prijsvechter. Die grens wordt bij mij als consument in ieder geval door aspecten als duurzaamheid, fatsoen en Arbo vriendelijkheid bepaald.

Door: Judith Woolderink, advocaat bij De Kempenaer Advocaten

1) Retailnews.nl, 2) Businessinsider.nl